Mam 26 lat, trójkę dzieci i jestem szczęśliwy

Wiem, że taki tytuł powinien poprzedzać słowa „bo wyjechałem za granicę”, ale nic takiego nie napiszę. Żyję w Polsce. I nie narzekam.

DSC_1773

Chciałbym rozwinąć temat poruszony przez Wojtka w tekście Mam 26 lat i nie narzekam, bo moje doświadczenie potwierdza to, o czym on piszę. Młodzi narzekają, ale nie jest to spowodowane światem w którym przyszło im żyć, lecz ich podejściem do tego świata. Ja pójdę o krok dalej, bo wielu młodych ludzi narzeka nie tylko na pracę, ale też na brak możliwości posiadania dzieci w naszym kraju. Zresztą pisałem już o tym w Dziecku potrzebna jest stabilizacja. Dzisiaj dodatkowo podzielę się moim doświadczeniem, bo w końcu mam już trójkę dzieci i wcale nie żyję na ulicy, ani na garnuszku u rodziców.

Start

Niestety nie pochodzę z dobrze sytuowanej rodziny, która wpłacałby na moje konto jakieś ładne i okrągłe sumki każdego miesiąca. Nie dostałem też nigdy domu, mieszkania, ani samochodu. Nawet nie studiowałem poza swoim miejscem zamieszkania, bo nie mogłem sobie na to pozwolić. Z drugiej strony, nie miałem też nigdy tak ciężko, żeby iść do pracy w wieku 10 lat, bo brakowało na jedzenie. Nie mieszkałem pod mostem. Nie uciekałem z domu. Zawsze miałem „wystarczająco”. Byłem jak większość społeczeństwa. Ani bogaty, ani biedny. Ani środków do walki, ani motywacji do bycia lepszym. Wyrok był jednoznaczny: przeciętniak.

Jak to się zaczęło?

Jak dzisiaj pamiętam ten jeden dzień, kiedy wszystko się zmieniło. Miałem chyba szesnaście lat. Był czerwiec, szkoła niby była, niby nie. Przechodziłem przez szkolny korytarz i zauważyłem, jak jeden z kolegów siedział przybity pod ścianą. Okazało się, że ma jechać do Koszalina na przysięgę kolegi i wszyscy znajomi go wystawili. Zapytał mnie czy się nie przejadę, bo bilety i tak ma już kupione. To był dzień jak każdy inny. Przeciętny. I coś mi powiedziało, że teraz albo nigdy. Pamiętam jak przyszedłem do domu i powiedziałem mamie (a nie zapytałem jak dotąd), że jadę wieczorem do Koszalina i wrócę za dwa dni. A moja mama powiedziała coś, czego zupełnie się nie spodziewałem i czego nigdy nie zapomnę: „w porządku, baw się dobrze”. 12 godzin do Koszalina, 12 godzin na miejscu i 12 godzin z powrotem. Kawa za kawą, bo sen był dla słabych. Jak tylko wróciłem, coś się we mnie przestawiło. Skoro w ciągu kilkunastu godzin mogę znaleźć się na drugim końcu Polski, jeśli tylko mam ochotę, to dlaczego nie robić innych ciekawych rzeczy? Dlaczego mam siedzieć całe życie w jednym miejscu? W tym samym towarzystwie? Te 36 godzin rozwinęło mnie bardziej, niż na pierwszy rzut oka dało się zauważyć.

Skoczyłem na główkę, do wody zwanej życiem

To pierwszy Coehlizm na tym blogu, więc proszę o wyrozumiałość. Musiałem.

Od tego czasu, angażowałem się we wszystko, co rzucało mi pod nogi życie. Co prawda miałem szesnaście lat i jednocześnie masę ograniczeń, ale byłem głodny nowych doświadczeń. Uczestniczyłem w kilku różnych kołach zainteresowań szkolnych i pozaszkolnych. Organizowałem przedstawienie szkolne. Przygotowywałem dni otwarte. Po niedługim czasie miałem już pierwszą pracę. Zostałem gazeciarzem. Nic wielkiego, ale dla nastolatka stanowiła dopust boży. Później była następna i następna. Byłem informatykiem, bibliotekarzem, stróżem nocnym, sprzedawcą ubezpieczeń czy nawet operatorem walca. Zanim skończyłem studia, miałem już doświadczenie w ponad dwudziestu zawodach. Cały czas jednak ciągnąłem moje aktywności pro bono, które traktowałem poważniej niż te dorywcze prace. Może to dziwne, ale rzeczy, które robiłem za darmo, były dla mnie znacznie ważniejsze, niż te, za które otrzymywałem pensje. Ostatecznie założyłem z kolegą fundację, której działalność wpłynęła na dziesiątki tysięcy ludzi, a wszystko wyłącznie po to, by dobrze się bawić i innym też tą zabawę zapewnić. Pieniądze nie miały znaczenia.

Za darmo?!

Te dwa słowa prześladowały mnie przez dobrych kilka lat. „Jak możesz robić to za darmo? Przecież ludzie biorą za taką pracę grube tysiące?”, „Dlaczego im pomagasz? Nie masz własnych problemów?”, „To jest zupełnie bez sensu! Przecież to nie przyniesie żadnych pieniędzy”.

Jak się okazało, moi rozmówcy byli na szczęście w błedzie. Robienie rzeczy za darmo, dało mi więcej doświadczenia, niż niejedna płatna praca, którą miałem później. I najbardziej obecnie dziwię się osobom, które potrafią płacić za studia przez kilka lat, a później mają problem z pójściem na bezpłatny staż. Przecież taki staż rozwija dużo lepiej niż studia, których ukończenie, niestety zbyt często, nie jest żadnym wyznacznikiem wiedzy. No i taki staż trwa zwykle miesiąc lub dwa, podczas gdy studia trwają 3, 4 lub 5 lat, a czasem nawet dłużej. Skoro Ci ludzie płacą za studia, to niechęć do płacenia za staż wydaje mi się brakiem konsekwencji. Nie jest to na szczęście mój problem. Mam swoje.

Moje problemy

Wczoraj miałem swój pierwszy wywiad. I co? I nic, zostałem wycięty. Czy obiecali mi, że mnie puszczą? Tak. Czy mam prawo być wkurzony? Tak. Czy jestem? Wcale. Cieszę się, że ktoś się mną zainteresował i jestem bogatszy w kolejne doświadczenie. Mógłbym się wkurzać i rozpisywać, że źle mnie potraktowali i jaki to pokrzywdzony jestem. Nikt jednak nie ma ochoty tego słuchać. I bardzo dobrze. Bo prawdę powiedziawszy, nie ma znaczenia co mi się stało. Jedyne co ma znaczenie, to co z tym zrobię. A ja postanowiłem, że będę pisał i na pewno jakiś nieudany wywiad mi w tym nie przeszkodzi. Zamiast traktować to jako porażkę, traktuję to jak wyzwanie. Jak zdobycie pierwszej pracy – gdybym się poddał po pierwszym razie gdy usłyszałem „nie”, nigdy bym tym gazeciarzem nie został. Gdybym się poddał podczas otwierania firmy, to dzisiaj dalej siedziałbym u kogoś na etacie albo niedajboże na bezrobociu. A trzeba zaznaczyć, że okres od złożenia pierwszych dokumentów, do przyjęcia pierwszego klienta, wynosił 18 miesięcy!

Oczywiście w każdej chwili mogłem się poddać i zacząć narzekać. Jak jednak wcześniej wspomniałem – nikt nie ma ochoty tego słuchać. Jeśli narzekacie, to pamiętajcie, że zgodnie z tym co mówi Les Brown: połowa słuchaczy nie dba o wasze problemy, a druga połowa cieszy się, że przytrafiły się się właśnie wam. Kiedy już to wiecie, narzekanie przestaje mieć sens. Znaczenie zaczyna mieć jedynie to, co zrobicie z waszymi problemami. A dopóki się nie poddaliście, cały czas jesteście na drodze do zwycięstwa.

Uwaga, dzieci na drodze

Jeśli chcesz i możesz, to musisz.

Dla wielu nastolatków usłyszenie słów „Jestem w ciąży”, jest jak wyrok skazujący W naszym (moim i mojej żony) przypadku było zupełnie inaczej. Oboje pracowaliśmy i uczyliśmy się jednocześnie. Byliśmy młodzi, mieliśmy energię, chęć i możliwości. A jeśli chcesz i możesz, to musisz. Nie jesteśmy też zwolennikami zbyt dużej różnicy wiekowej między rodzeństwem, więc lada moment było drugie i trzecie. Czy musiałem z czegoś zrezygnować? Jasne. Zrezygnowałem jednak z mało ważnych rzeczy, na rzecz tych naprawdę istotnych. Jeśli postąpicie podobnie, starczy wam czasu na wszystko.

Dodatkową zaletą rodzicielstwa w tak młodym wieku, jest fakt, że nam się chce wychowywać dzieci. Mamy siłę, żeby wstawać w nocy do dzieci, nawet po dziesięć razy jeśli będzie taka potrzeba. Mamy czas i cierpliwość, żeby wsłuchać się w potrzeby dziecka i zrozumieć czego ono potrzebuje. Nie uważamy, że wiemy wszystko najlepiej jak wielu trzydziesto i czterdziestolatków, dlatego ciągle się w naszym rodzicielstwie rozwijamy. Nie mamy dzieci z obowiązku czy z powodu presji rodziny. Nie potrzebujemy oddawać dzieci do galerii handlowej na dwanaście godzin, bo kochamy nasze dzieci i uwielbiamy spędzać z nimi czas. Nasze życie nie wywróciło się do góry nogami po kilkunastu latach sielanki, podczas których wystarczyło trochę popracować i całą resztę czasu mogło się spokojnie wegetować. Nigdy nie mieliśmy okazji, żeby tak marnować swoje życie. I teraz, z perspektywy czasu, widzimy jak wiele dzięki temu zyskaliśmy. Bo dzieci nie stanowią przeszkody na drodze. One są motorem napędowym.

Jeśli myślicie, że jestem wyjątkiem, to zerknijcie tutaj: Nishka, Matka Prezesa, TeenDadPL. Oni też mieli dzieci w wieku 19 lat i jak widać, radzą sobie bardzo dobrze.

Czy to jest ciężkie?

Jak cholera. Kiedyś spałem po dwanaście godzin na dobę. Obecnie śpię pięć. Kiedyś spędzałem sześć godzin dziennie przy konsoli lub komputerze. Obecnie gram kilka godzin tygodniowo i to tylko wtedy, jak mam dobry tydzień. Różnica jest jednak spora i łatwo ją wyliczyć. Zyskałem jakieś dwanaście godzin na dobę. W perspektywie całego życia, zyskałem co najmniej kilkadziesiąt lat. Kiedyś, na koniec tygodnia nie wiedziałem kiedy ten czas przeleciał. I mimo iż nie mówiłem tego na głos, gdzieś tam z tyłu głowy miałem wrażenie, że marnuję swoje życie. Obecnie doceniam każdy dzień i staram się wykorzystać każdą chwilę. Czuję, że żyję pełnią życia. Dzięki temu, że mam dzieci, nie pozwoliłem pracy pochłonąć mojego życia. Zamiast doceniać pieniądze, doceniam czas. Pieniędzy zawsze mogę mieć więcej, czasu nigdy.

Zamiast doceniać pieniądze, doceniam czas. Pieniędzy zawsze mogę mieć więcej, czasu nigdy.

Zamiast pytać czy to jest ciężkie, powinniście się zapytać czy to jest możliwe.

Tak, mam 26 lat.

Tak, mam trójkę dzieci.

Tak, jestem szefem.

Tak, jestem szczęśliwy.

Wiecie dlaczego? Bo nawet jeśli dzień jest gówniany, od rana pada deszcz, firma przynosi straty, a dzieci zachowują się niegrzecznie, to zrozumiałem jedno. Jeśli nie potrafisz być szczęśliwy dzisiaj, to nigdy nie będziesz szczęśliwy. Zawsze będziesz do czegoś dążył. A dzisiaj i teraz, są jedynym co tak naprawdę ma znaczenie.

#NIEnarzekam

Jeśli dotarliście do tego momentu, to po pierwsze jest mi bardzo miło. Byłbym też niezwykle wdzięczny, gdybyście uznali ten artykuł za warty udostępnienia dalej, bo dzięki temu będzie on miał szansę trafić do kogoś, kto być może również potrzebuje go przeczytać.

119
Dodaj komentarz

avatar
55 Comment threads
64 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
55 Comment authors
KAsiaJoanna SkaBlog OjciecMeduzaMarie Curie Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Przewijka
Gość

Ja też jestem szczęśliwa.:) nie ważne, że wychowuję dziecko sama, nie ważne, że czasami jest ciężko. Dla mnie liczy się tu i teraz. A w tej chwili szczęściem dla mnie jest Młody i moje życie, mimo, że trudno, to szczęśliwe. :) Szkoda czasu i energii na smutki.

P.S. Świnie, nie puścili Cię :P

Blog Ojciec
Gość

Znajomego blogera puścili i podpisali „Prowadzi bloga” zamiast adres podać, więc jak się okazuje, niewiele straciłem :)

Przewijka
Gość

Zdecydowanie :)

Magda Szczesliva
Gość

to jest post, który powinien być naklejany na przystanki w słonecznej Italii :-D

u nas też by się przydał. Mam wrażenie, że jesteśmy narzekającym narodem. Poczyniłeś krok w dobrą stronę – niech się ten tekst niesieeee!

Blog Ojciec
Gość

Liczę zatem na Twoją pomoc w niesieniu tego tekstu :) Chociaż fragmentu o Italii nie rozumiem :)

Beata Kurgan-Bujdasz
Gość

Wellness :) Być tu i teraz :) Lubimy chyba te same książki. No i mam już ponad 30 i nie czuję żebym wiedziała wszystko.

Blog Ojciec
Gość

W sensie o wychowaniu te książki czy fantastykę? :)

Beata Kurgan-Bujdasz
Gość

raczej rozwój osobisty

Blog Ojciec
Gość

Jak skończą mi się pozycje do czytania, to na pewno się odezwę :)

Agnieszka Jakiel
Gość

I my przyłączamy się do szczęśliwego, zacnego grona. Świetny tekst i muszę przyznać z niekrytą radością, że blogosfera zrzesza mnóstwo szczęśliwych ludzi.

Blog Ojciec
Gość

Czekam jeszcze na badania amerykańskich naukowców, żeby to potwierdzić, ale wydaje mi się, że masz rację :)

Aleksandra
Gość
Aleksandra

Ja mam 27 lat i 2 dzieci. Też nie wyjeżdżałam za granicę, by je mieć. Co prawda teraz mąż wyjechał, ale w konkretnym celu i na pewno wróci niebawem i dalej będziemy żyć w Polsce. Powiem więcej, planujemy trzeciego potomka za jakiś czas ;).

Blog Ojciec
Gość

Gratuluję w takim razie :) Wielodzietność jest ze wszechmiar słuszna :)

Aleksandra
Gość
Aleksandra

Dziś bywa nie do końca dobrze postrzegana, co jest krzywdzące dla wielodzietnych rodzin. I ja tobie gratuluję takiej postawy życiowej, bo jest czego! Tak jak piszesz, większość ludzi w wieku 19 lat wieść o ciąży załamuje, a was nie dość, że ucieszyła to jeszcze zmotywowała. Dużo mówi się o młodych matkach (ja jako 21 letnia byłam za taką uważana, choć jeszcze kilkanaście lat temu uważano za młodą mamę szesnastolatkę), a o młodych ojcach niewiele. Fajnie, że są dowody na to (np. w postaci Twojego bloga), że młodym tatą też można być z wyboru i można być z tym szczęśliwym.

Blog Ojciec
Gość

Nie tylko jest postrzegana jako coś dziwnego, ale jest nawet ustawa dotycząca podręczników szkolnych w których rodziny wielodzietne uznane są za patologiczne i z tego względu należy im się pomoc :) #jestępatologią

Aleksandra
Gość
Aleksandra

Mówisz poważnie? Taki jest zapis? O pomocy należącej się rodzinom z trójką dzieci (i więcej) wiem, ale myślałam, że to ze względu na trudniejszą sytuację finansową a nie patologię :P.

PasjoMatka
Gość

Lubię czytać takie posty pełne pozytywnej energii, dzięki nim odzyskuję wiarę w to, że nasz kraj nie jest pełen malkontentów za wszystko winiących „system” i kombinatorów twierdzących, że okradają państwo, bo państwo okrada ich (tak jakby państwo miało jakieś swoje pieniądze, a nie nasze). Chyba tylko u nas są takie absurdy, że złodziej chce pozywać sklep o złe ceny, bo przez nie nakradł o 2zł za dużo, a na informację, że przedszkola będą się mogły w końcu wziąć za oszustów „samotnie” wychowujących dzieci, wpada się w histerię, że jak to, że system zły, to muszą kombinować, a nikomu się z… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

No często u nas narzeka się na coś, co w zasadzie pomaga ludziom, jak chociażby te nieszczęsne zasady przyjęć do przedszkoli. A jak komuś się uda oszukać system, to się chwali zaradność :) Dlatego trzeba promować, że da się też postępować zgodnie z zasadami i dobrze na tym wyjść :)

Babatu
Gość

Przeczytałam i się szeroko uśmiecham :) Gratuluję podejścia do życia. Czasem mi tego brakuje. Dałeś mi tym wpisem mnóstwo dobrych myśli. Marzy mi się trójka dzieci, a mam póki co jedno :)

Blog Ojciec
Gość

Najwyższa pora to zmienić :)

Matka Prezesa
Gość

O Boże!
Podlinkowałam u siebie na blogu. Niemożliwe! :D
Boski tekst!

Blog Ojciec
Gość

Możliwe! :) i dzięki :)

Mama Globtroterka
Gość

A ja Ci zazdroszczę. Sama odwlekałam decyzję o macierzyństwie do trzydziestki. I teraz żałuję, że zdecydowałam się na nie tak późno. Prawdą jest że dziecko zmienia życie….na dużo lepsze :)

Blog Ojciec
Gość

Moja nauczycielka mówiła to samo :) I wszystkim moim współuczniom doradzała pójścią moją drogą, miast jej :) Z drugiej strony lepiej późno, niż wcale :)

Mama Globtroterka
Gość

Mądra nauczycielka. Szkoda, ze ja takich nie miałam. Chociaż pewnie i tak bym nie posłuchała :D

mam grosik
Gość
mam grosik

Zostaję u Ciebie na dłużej :) Taka dawka optymizmu i zdrowego podejścia do życia jest mi potrzebna jak najczęściej ;)

Blog Ojciec
Gość

Zapraszam. Jaką kawę pijesz? :)

mam grosik
Gość
mam grosik

Mocną z mlekiem ;)

Patrycja
Gość
Patrycja

Świetny tekst warty przekazywania dalej i dalej… pietrwsze co dam przeczytać mężowi ;) Dzięki za ten tekst :)

Kinga
Gość
Kinga

Wstydze sie za niektorych 40latkow plotacych duby smolone w stylu „jaka to mlodziez straszna, leniwa i bog wi co jeszcze”. Chcialoby sie wolac do takich nicponi; zapomnial wol jak cieleciem byl.
Ciesze sie, ze mlodzi ludzie potrafia i chca wykorzystywac szanse jakie daje zycie. Pokolenie wspolczesnych czterdziestolatkow nie mialo mozliwosci. Nauka prawie do 18 tki to lata komunizu i kompletny brak mozliwosci uzyskania umiejetnosci potrzebnych do zycia w spoleczenstwie dzikiego kapitalizmu. Wchodzenie w dojrzalosc z poczatku galopujacego kapitalizmu. Pokolenie przegrane na wstepie, pewnie dlatego tak wielu biadoli „jaka ta mlodziez jest straszna”, moze z zazdrosci.

marny puch
Gość
marny puch

O widzisz, mogę przybić żółwika, jeśli chodzi o pracę. Zaczęłam w liceum od ulotek i od tej pory NIGDY nie byłam bezrobotna, przenigdy. Gdy potrzebowałam, zawsze miałam pracę, choć nie zawsze była to praca marzeń. Dziękuję za inspirację. Może kiedyś i ja spiszę swoją historię. Twoje i moje podejście to fenomen wśród osób, które znam. Większość narzeka niestety. Nie wiem, co dzieje się z tymi młodymi ludźmi, którzy po zdaniu matur siedzą miesiącami, a czasem latami w domach, bo „nie ma pracy”. Obecnie szukam pracy dodatkowej, zdalnej ale nie mam na to wielkiego parcia, bo myślę tak jak Ty –… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Absolutnie nie ganie w tekście ludzi, którzy pragną się wyszaleć, pozwiedzać świat czy rozkręcić biznes. Piję raczej do tych, którzy w wieku dwudziestu lat znajdują pracę, przez piętnaście lat się jej trzymają i nagle decydują się na dziecko. Bo przyznam, że nie mogę słuchać, jak znajomi w wieku 25 czy 30 lat opowiadają jak to nie mają na nic czasu i jak to zarobieni są. Przychodzą do domu o 16 i wegetują. Nic dziwnego, że później ciężko im się przestawić na tryb „mam dziecko, wypadałoby się nim opiekować”. Jeśli ktoś jednak korzystał z życia, to ma moje błogosławieństwo :) Tym… Czytaj więcej »

marny puch
Gość
marny puch

no fakt :-)

olacom
Gość

Fajny jesteś :-) Jejku jak ja lubię takie pozytywy czytać! Można? Można!!!

Nishka
Gość

haha, przybij piątkę!!! :)

Blog Ojciec
Gość

Nastoletni rodzice z wszystkich krajów, łączmy się :)

Bożena Jędral
Gość
Bożena Jędral

to i ja przybiję :)

Mateusz Kuźniar
Gość
Mateusz Kuźniar

O to chodzi! Trzeba zarażać ludzi pozytywną energią, a nie narzekać na wszystko. Nawet nie wiesz ile radości wprowadzasz swoimi wpisami. Jeśli wiesz, to tylko Ci się tak wydaje – radości jest znacznie więcej.
Dzięki, że piszesz. tak po prostu. :)

Blog Ojciec
Gość

Dzięki, że komentujesz. Tak po prostu :)

Art
Gość

I znowu wpadłem w zadumę czytając twój tekst. Dzięki.

kropka306
Gość
kropka306

Bardzo fajny tekst :) Tylko poczułam się starą matką :D
Nie zgodzę się jedak z tym, że będąc szczęśliwym, do niczego się już nie dąży. Radość z tego co się ma dziś jest bardzo istotna! Jednak posiadanie marzeń i dążenie do ich spełniania jest motorem napędowym :) Nie mówię o marzeniach w postaci willi z basenem, ale związanych chociażby z tym, co dziś czyni nas szczęśliwymi, czyli w tym kontekście, dbanie o dalszy rozwój dzieci, chęć pokazania im czegoś ciekawego, czy po prostu trwania w tym szczęściu :)

Blog Ojciec
Gość

A ja gdzieś napisałem, że będąc szczęśliwym się do niczego nie dąży? Ja jestem szczęśliwy, a moja lista marzeń (na górze strony można ją znaleźć), zamiast maleć – rośnie :)

kropka306
Gość
kropka306

No, napisałeś ;) Tutaj: ” Jeśli nie potrafisz być szczęśliwy dzisiaj, to nigdy nie będziesz szczęśliwy. Zawsze będziesz do czegoś dążył. A dzisiaj i teraz, są jedynym co tak naprawdę ma znaczenie.”

Blog Ojciec
Gość

Chodziło mi o to, że wielu ludzi dąży do czegoś i czekają na szczęście, które może nadejdzie, a może nie. A jedno nie musi drugiego wykluczać. Można być szczęśliwym i jednocześnie do czegoś dążyć :)

kropka306
Gość
kropka306

O z tym to już się zgodzę ;)

Anna Piwońska
Gość
Anna Piwońska

Bardzo prosto i mądrze napisane. Czyta się z zachwytem, i podziwem że nie wszyscy młodzi są tak stereotypowi w narzekaniu, etc. etc.
Pozdrawiam

Agnieszka Serafin
Gość

Dobrze powiedziane!!!!
Podziwiam… bo ja na rozstaju dróg :) o czym mój ostatni wpis…
Ale takie „zwierzenia” motywują !

Anna Fryś
Gość
Anna Fryś

Super tekst :) Czyta się go tak sama dobrze, że pozostałe. Tak trzymaj!
Najbardziej w oczy rzucił mi się fragment (pewnie ze względu, na to co ostatnio usłyszałam), że znajdujesz czas na grę na komputerze, fajnie, że to podkreśliłeś. W końcu rodzice też ludzie i pograć mogą. A szkoda, że spora część społeczeństwa uważa, że jak ktoś gra to jest zupełnie nieodpowiedzialny itp.

Blog Ojciec
Gość

Oj, to spodoba Ci się jeszcze bardziej to, co pojawi się jutro :)

Kinga
Gość
Kinga

Chcialabym sie jeszcze odniesc do kwestii wczesnego rodzicielstwa. Osobna kwestia jest rodzicielstwo nastoletnie, ktorego popierac sie nie powinno, bo malo komu taka sytuacja zyciowa na zdrowie wychodzi a najmniej dzieciom nastoletnich rodzicow. Ja w kazdym razie nie znam zadnego nastolatka, ktory by sobie sam poradzil z rodzicielstwem bez pomocy rodziny. Co oznacza tylko jedno – nastolatki nie sa gotowe by byc rodzicami. Wczesne rodzicielstwo (okolo 20 lat) jeszcze nie tak dawno jedynie obowiazujace jest powoli w zaniku. Czy to dobrze czy zle, chyba nie da sie odpowiedziec na to pytanie jednoznacznie. Z punktu widzenia biologii to sprawa jest oczywista. Zas… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Może Ci młodzi rodzice są nieudolni dlatego, że nikt im nie pokazał, że można inaczej? Ja nie mówię, że dojrzałe rodzicielstwo wśród młodych ludzi to jest norma i zgadzam się z tym co mówisz. Właśnie dlatego napisałem ten post. Chciałem pokazać, że da się to zrobić w inny sposób. Wykorzystać zalety młodości w swoim rodzicielstwie, zamiast z tym rodzicielstwem walczyć.

Kinga
Gość
Kinga

Ja mysle, ze nie jest tak zle zeby ktokolwiek walczyl z rodzicielstwem w mlodym wieku. Przeciwnie, wszedzie nawoluja do rozmnazania sie jak najszybciej. To raczej ludzie sami nie chce. A nie chca z roznych powodow. Ja akurat podalam nieprzygotowanie emocjonalne (bo to dotyczylo mnie w tym okresie), ale w Polsce bardzo czesto sa to warunki ekonomoczne. Nie ukrywajmy, rozowo nie jest. Teraz moge to tylko potwierdzic, majac porownanie z Holandia. Prosty rachunek: nie wroce do Polski, bo bedzie nam po prostu gorzej. Pewnie, ze sie da, Ty sobie swietnie radzisz w Polsce, znam ludzi, ktorzy rowniez w mlodym wieku sobie… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Niestety sytuacja ekonomiczna w Polsce nie jest kolorowa, to fakt. Holandia nie jest wyjątkiem. W Anglii, Irlandii czy Niemczech jest dokładnie tak samo. Wystarczy zwykła praca, żeby godnie żyć. U nas niekoniecznie. I nie dotyczy to wyłącznie rodziców czy ludzi młodych. To dotyczy wszystkich.

Matka Prezesa
Gość

Naście lat to nie wiek na rodzenie dzieci głównie z przyczyn ekonomicznych. Bierze się to głównie z faktu, że większość nastoletnich matek – skupię się na chwilę na płci żeńskiej – często zostaje sam na sam z dzieckiem bez możliwości podjęcia zarobku, zaś same alimenty, często ojca nastolatka starczają na przysłowiowe waciki co najwyżej, choć może w tym kontekście ,,pieluchy”. Nie zgodzę się jednak z jednym, że młody rodzic nie może być spełniony. Nie wiem skąd czerpiesz swoje wnioski, być może stereotypowo, a być może nie mając przed sobą wzorca, który mogłabyś traktować na równi z sobą. Charakterystyczną wiedzą dla… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

„Myślę jednak, że każdemu rodzicowi powinno się dać szansę wykazania, zamiast na mecie go skreślać. :)”
Na starcie chyba :)

Matka Prezesa
Gość

Jasne. Błąd.

Kinga
Gość
Kinga

„Charakterystyczną wiedzą dla takich ludzi jak Ty jest tylko powielanie pewnego schematu rodzicielstwa, gdzie głównym czynnikiem produkowania dzieci jest wiek z trójką na przodzie, stabilna praca i płaca. A niestety gdyby każdy czekał na spełnienie tych czynników, niż demograficzny jeszcze bardziej by się poszerzył”
Kompletnie nie rozumie o co ci chodzi, co zreszta nie ma wiekszego znaczenia.
Mnie jakos dziwnie niz demograficzny nie interesuje, zwlaszcza, ze ja pracuje na wyz w innym kraju, ktorego to wyz tez mnie zreszta malo obchodzi.

Matka Prezesa
Gość

,,Co zresztą nie ma większego znaczenia” – to po co brać udział w dyskusji, kiedy wychodzisz z założenia, że zdanie innych jest nieznaczące?

,,Mnie jakoś dziwnie niż demograficzny nie interesuje” – mnie również. Jestem mamą jedynaka i na razie się to nie zmieni. To po prostu przenośnia mająca na celu ukazanie schematu rodzicielstwa, który niekoniecznie się sprawdza u innych. :)

Kinga
Gość
Kinga

Zle sie wyrazilam, moglo to nawet zabrzmiec niegrzecznie. Nie taka byla moja intencja, nie zamierzalam odplacac pieknym za nadobne.
Moze po prostu zarzuty jakie masz do mnie ujmij w jednym krotkim zdaniu, bez przesadnego ubierania zdania w niepotrzebne slowa.

Ankus
Gość
Ankus

pokolenie temu 22 ludzie zakładali rodziny i było to całkowicie normalne. Osobiście uważam, że pokolenie moich rodziców jest bardzo słabe ale to nie z winy ich młodego wieku przy zakładaniu rodziny a podejsciem do ich wychowania, modą jaka panowała, brakiem edukacji w temacie psychologii dziecięcej itd. Ja mam 25 lat i jako jedyna zdecydowałam się na powięszenie rodziny. Nie chciałam czekać aż będę mieć 30 pare lat, kredyt na mieszkanie, dobry samochód i kase na tripa do Tunezji raz w roku. I uważam, że radzimy sobie o niebo lepiej niż Ci 30 paro letni rodzice. Pracowałam jako niania kiedy miałam… Czytaj więcej »

daybydaymum.blogspot.com
Gość

Ave Ci za ten tekst! A jeszcze bardziej, że jesteś facetem, który napisał ten tekst! :D

Mader
Gość
Mader

Świetnie :) To w dodatku zaraża innych szczęściem

Mama Diabełka
Gość

Ehh, żeby było więcej takich mężczyzn z podejściem jak Twoje. A znam takich aż jednego – Ciebie :)

Emilia
Gość

Fajny, inspirujący tekst. Ale jednak nie zgodzę się na uogólnienie, że decydujący się na dzieci trzydziestoparolatkowie (jestem jedną z nich) do pojawienia się potomstwa „trochę popracowali i spokojnie wegetowali” i „marnowali swoje życie”. Są różne, czasem trudne sytuacje, nie każdy w tak młodym wieku jest gotowy na podjęcie się roli rodzica, czy chociażby znajduje odpowiedniego partnera. A zarówno świetni, jak i beznadziejni rodzice zdarzają się w każdym wieku.

Blog Ojciec
Gość

Zacytuję samego siebie, z jednego z komentarzy, bo faktycznie wspominam o wegetacji, ale nie twierdzę, że każdy wegetował. Stwierdzam jedynie, że było to możliwe. „Absolutnie nie ganię w tekście ludzi, którzy pragnęli się wyszaleć, pozwiedzać świat czy rozkręcić biznes. Piję raczej do tych, którzy w wieku dwudziestu lat znajdują pracę, przez piętnaście lat się jej trzymają i nagle decydują się na dziecko. Bo przyznam, że nie mogę słuchać, jak znajomi w wieku 25 czy 30 lat opowiadają jak to nie mają na nic czasu i jak to zarobieni są. Przychodzą do domu o 16 i wegetują. Nic dziwnego, że później… Czytaj więcej »

Emilia
Gość

Rozumiem, o czym piszesz. I dzięki za błogosławieństwo :-)

Gosia Skrajna
Gość

Jako matka z przedziału dojrzałego (czyt. późnego) macierzyństwa potwierdzam, ze najgorsze są nocki i brak snu… czytałam twój post wczoraj, a dziś w nocy o nim myślałam jak bardzo zazdroszczę tej młodzieńczej umiejętności do regeneracji, jak już 3 godzinę próbowałam uśpić córeczkę dziś o 3 nad ranem … Już nie jest tak łatwo naładować akumulatory na następny dzień…ale cóż, jak byłam młoda (młodsza :P) to potrafiłam nie spać całą noc i pójść do pracy „fresh and maker”. A swoja droga idea „nienarzekania” bardzo mi się podoba… U mnie w domu wisi taki plakat „I decided to be happy, because it… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

U mnie kiedyś wisiał „Od jutra, biorę się do pracy” :) Muszę teraz poszukać jakiegoś z podobnym brzmieniem do Twojego, bo podoba mi się zdecydowanie bardziej :)

Tedi
Gość

Uwielbiam takie pozytywne teksty :-) A powiem Ci jedno. Wszyscy moi (i męża) znajomi łapali się za głowy jak się pobieraliśmy mając 23 lata. To samo robili jak mając 26 lat urodziłam dziecko. A mi się wcale nie wydaje, że to było wcześnie. Wręcz wolałabym wcześniej. Też staram się od jakiegoś czasu nie narzekać :-D

Blog Ojciec
Gość

Ano u nas też wszyscy się łapali za głowy, a teraz kiwają tymi samymi głowami ze zrozumieniem, kiedy to oni stają się rodzicami, podczas gdy my już dzieci mamy prawie odchowane :)

Katarzyna Popowicz
Gość

Jestem zachwycona tekstem! 1, Jesteś Facetem. 2.Jesteś ojcem 3. Jesteś chyba dobrym człowiekiem. ;)
Myśle podobnie- tzn, że gwarancją sukcesu w każdej dziedzinie jest wiara w to, że sie nam uda, radość z małych rzeczy i odrobina ciekawości.. ;) Ja mam 24 lata i Trzech Potworów. Uwielbiam ich. I wcale nie jest łatwo, ale to czego mnie nauczyli …Uff.. bezcenne. Czasem się wściekam, czasem płacze… ale kocham moje Potwory . Zostałam Matka..-bardzo wcześnie. Zupełnie nieodpowiedzialnie, zupełnie nieprzygotowana- jednak TO właśnie nauczyło mnie życia. I jestem pewna, że gdyby nie moje Chłopaki moje życie nie byłoby takie jakim jest teraz. Pozdrawiam

Blog Ojciec
Gość

Najbardziej mi się podoba to, że jestem chyba dobrym człowiekiem :) Dzięki :)

Marta Duszyńska
Gość

Podziwiam za trójkę dzieci. Serio. Ja mam dwójkę i chyba na trzecie by mi sił nie wystarczyło.
fajny tekst.

Blog Ojciec
Gość

Ja tak samo myślałem o drugim. I o trzecim. I teraz o czwartym. Ale teraz chyba mam w końcu rację :)

Marta Duszyńska
Gość

Miałam ostatnio przyjemność goszczenia mamusi z dzieckiem. Więc grono dzieciaków powiększyło się do wymarzonej trójki – nie dało się ich okiełznać!!!! O Matko, co to był za hałas! A jaki bałagan! KOSZMAAAAR! Ja, pedantka, chyba jednak mam za mało siły na takie gromadki.

Blog Ojciec
Gość

Jak ma się trójkę, to później jedno w tą lub jedno we w tą, nie robi różnicy ;) W sensie chodzi mi o gości :)

Monika dz.
Gość

Świetny tekst!

Ewa Mu
Gość
Ewa Mu

Uwielbiam ten wpis! Uwielbiam ludzi myślących w ten sposób!

Blog Ojciec
Gość

A ja uwielbiam takie komentarze :)

patryk siuta
Gość
patryk siuta

Mam wrażenie, że ten wpis to lektura dla naiwnych. Kipi z niego tak wiele pozytywnej energii! A to niestety tak nie działa. Miałeś to szczęście, że dostałeś od życia szczęśliwy los. Zgodzę się, że bardzo dużo zależy od nas samych, ale wielokrotnie życie samo rzuca kłody pod nogi. Z Twojego tekstu wynika że praktycznie zawsze Ci się wszystko udawało. Może miałeś kilka drobnych potknięć, jak np 18 miesięcy oczekiwania na pierwszego klienta. Wiesz co by było gdybym ja dzisiaj otworzył działalność i tyle czekał na pierwszą kasę? Wraz z żoną i dwójką dzieci wylądowałbym na bruku nie mogąc opłacić kredytu… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Pomimo namieszania, bardzo się cieszę, że napisałeś :) To nie było tak, że 18 miesięcy czekałem na pierwszego klienta. 18 miesięcy załatwiałem wszystkie pozwolenia w naszym kochanym Państwie. W międzyczasie brałem co było, bo na 18 miesięczne czekanie pozwolić sobie nie mogłem. Nawet na miesięczne, jeśli mam być szczegółowym. I uwierz mi, że rozdawanie gazet, gdy ma się dwadzieścia parę lat, dwójkę dzieci i bardzo dużo osób Cię zna – nie jest czymś co nazwałbym szczęśliwym losem. Co do 9m2 – ja z moim bratem, do 18 roku życia (a on jest starszy), mieściliśmy się na 6m2. Więc mogę zrozumieć,… Czytaj więcej »

patryk siuta
Gość
patryk siuta

Mieszkam w niewielkiej miejscowości (15tys) gdzie sporo ludzi się zna, a większość nawet z widzenia. A co za tym idzie, w takich społecznościach łatwo o subiektywne, nie zawsze sprawiedliwe oceny tego kim jesteś, co masz i co robisz.

Wielokrotnie dochodziły do mnie anonimowe komentarze, typu: „nie ma ich całymi dniami, a dzieci ciągle u babci”. Na spotkanie z pociechami w ciągu dnia zostaje mało czasu, może 2 godziny wieczorem i pół godziny rano przed wyjściem do pracy. Całe szczęście, że jest ta babcia, bo pani przedszkolanka owszem, zaopiekuje się, ale już miłości nie da.

Ewcia
Gość
Ewcia

Baaardzo żaluję, że mam tak mało czasu na czytanie Twoich postów!!!Są świetne:)

Blog Ojciec
Gość

Pamiętaj, że sen jest zbędny :)

Potwora
Gość

Ej, ja też urodziłam mając 19 lat! Coś co miało być karą stało się błogosławieństwem :)

Blog Ojciec
Gość

Musimy chyba jakiś klub założyć :)

Sylwia Głuszko
Gość
Sylwia Głuszko

Nie wiem nawet za bardzo co napisać. Dziękuję, że poprawiłeś mi ten dzień, naprawdę. Znów zaczyna mi się chcieć i żyć. Może i jestem naiwna (jak to stwierdził patryk siuta w swoim komentarzu), ale coś jest pokrzepiającego w takich historiach, coś co daje kopa i nie pozwala mi się poddawać.

SposobyNaDzieci
Gość

Dziękuję Ci za energię, którą naładowujesz każdy post.

Blog Ojciec
Gość

Jak dalej będę dostawał takie komentarze, to prędko mi tej energii nie braknie :)

Barbara W.N baswes
Gość
Barbara W.N baswes

Bardzo pozytywny tekst:) Ja sama zostałam mamą jako 21 latka, i to w okresie kiedy nie czułam się jakbym przekroczyła 20. Można się uczyć, można pracować, można założyć firmę, można zmienić plany 10000 razy, można i podróżować i to wszystko z dzieckiem. Oczywiście wymaga to różnych okoliczności: wsparcia,organizacji i czasu i oczywiście nie jest to droga usłana różami. Ale to nie tak, że młodzi rodzicie popadają masowo w depresję i że już w ogóle koniec życia, jak to wiele osób sądzi. Z niczego się nie cieszą i myślą tylko o tym jak związać koniec z końcem. Aczkolwiek mogę wypowiadać się… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Ja dalej się nie czuję jakbym przekroczył dwudziestkę :) Pewnie coś tam poczuję, jak przekroczę kolejną dekadę, ale na razie dobrze się czuję z moim młodzieżowym duchem :)

idalicja .
Gość

świetnie się to czyta! ja też czekam na trzecie dziecko i jestem z tego dumna,że zostałąm w mlodym wieku matką z wyboru! i śmieszy mnie reakcja społeczeństwa na rodziny wielodzietne- u nas od razu padlo pytanie: wpaaadka?
no jaaaa…. nie można tak po prostu, z wyboru???

Blog Ojciec
Gość

„I jak wy sobie teraz dacie radę?!” bawi mnie do dziś :)

Karolina Kamińska
Gość
Karolina Kamińska

Tez zoatalam mama w wispy 19 lat, kiedy to moje kolezanki jezdzili na imprezy I co tydzien mieli innego mezczyzne u boku. A ja? Od zawsze bylam inna . Ksiazki itp. I poznalam meza fakt 8 lat starszego ludzie ktorzy nas mijali I mijaja pod nosem mowia Boze ona taka mloda co ona w nom widzi? Teraz mam 21 lat maz 29. Corka 14 miesiecy I… Jestem cholernie szczesliwa ze wybralam taka droge:-)

Ewelina Helena Warchoł
Gość
Ewelina Helena Warchoł

Jejku, jak to możliwe, że dopiero teraz Cię znalazłam w odmętach Internetu, Chłopie ? :D Genialny artykuł, genialny blog, naprawdę inspirujący. Też jestem młodą mamą. Mam 20 lat i ponad 4 miesięcznego synka. Zgadzam się z Tobą w stu procentach w kwestii rodzicielstwa w młodym wieku. W dodatku jesteśmy z tego samego miasta ;) Pozdrawiam ciepło ;)

Blog Ojciec
Gość

Pierwszy czytelnik z Bielska! :) Yeah! :)

Betula
Gość
Betula

Ależ się cieszę, że tu trafiłam! Dzięki Ci, Blog Ojcze, za ten tekst-i za kilka innych, które już zdążyłam przeczytać. To chyba pierwsza noc, jaką zarwałam w internecie, z której wyniknie coś naprawdę dobrego-dla mnie i dla moich dzieciaków :)

Blog Ojciec
Gość

„Ależ się cieszę, że tu trafiłam!”
Zatem również się cieszę, że tu trafiłaś :)

Agnieszka Mirż
Gość
Agnieszka Mirż

Świetny tekst, który daje do myślenia, a także kopa do działania. Dzięki. Pozdrawiam

Blog Ojciec
Gość

Dzięki :)

trackback

[…] Mam 26 lat, trójkę dzieci i jestem szczęśliwy […]

trackback

[…] „Tekst mam 26 lat, trójkę dzieci i jestem szczęśliwy” był moim drogowskazem, gdy zastanawiałem się czy idę w dobrą stronę jako człowiek. Nie będę przedstawiał Kamila, bo zna go każdy. Miał wygrać Blog Roku w kategorii parenting, nie wiem dlaczego tego nie zrobił […]

Łukasz
Gość
Łukasz

Tak, mam 28 lat. Tak, mam dwójkę dzieci. Tak, mam pracę w której nic nie muszę, a chcę. I pewnie, że nie zawsze było super, bo zaczynaliśmy od mieszkania u moich rodziców wraz z synem. Ty rozdawałeś gazety, ja rozdawałem ulotki. Skończyłem liceum humanistyczne, poszedłem na studia IT, nie skończyłem, bo uznałem je za stratę czasu. Ale na pracę w IT się uparłem. Najpierw jako zwykły serwisant, teraz jako programista. I wiele razy mówili mi, że „musisz mieć jakąkolwiek pracę, utrzymać rodzinę”. Ale ja nie chciałem mieć jakiejkolwiek pracy. Nie chciałem pracować po 12 godzin, żeby „jakoś” przeżyć. Dziś jestem… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Heh, ja natomiast jestem ścisłowcem, któremu wszyscy wróżyli karierę matematyczną, a który skończył z nosem w książkach i pisaniem bloga ;) Ciekawie się piszą ludzkie historie.

Najbardziej mnie jednak boli, że nie ja jeden borykam się z tym, że wszyscy moi znajomi nie mają czasu. Ci z dziećmi i ci bez, ci młodzi i ci starsi. Wszyscy gdzieś lecą, wszyscy się gdzieś spieszą, a nikt nie ma czasu usiąść i pogadać. Zatrzymać się i zrelaksować. To jest niesamowicie przykry obraz. I w takich sytuacjach jeszcze bardziej doceniam jak ważną rolę spełnia rodzina w życiu każdego człowieka.

Artur Szczypek
Gość
Artur Szczypek

Kolega przesłał mi link do bloga dla (jak widać nie tylko) tatuśków…. To o czym piszesz jest ŚWIĘTĄ PRAWDĄ!! Wszyscy moi najbliżsi znajomi zaczynali od prac za kilkaset złotych. Ja sam w wielu 15 lat latałem z plakatami po W-wie.. trochę sytuacja w domu, ale trochę moja chęć działania.. Kolega spytał czy chcę – chciałem…. Dzisiaj wszyscy coś robią.. zarabiają.. nie mówię, że się przelewa.. ale mają gdzie mieszkać, czym jeździć.. i mają dzieci i żyją… tak zwyczajnie z dnia na dzień.. raz jest wesoło, a raz mniej… ale każdy jest zadowolony… … i jak mi ktoś gada: Bo Polska… Czytaj więcej »

Blog Ojciec
Gość

Dokładnie tak samo było u mnie. Kolega zapytał czy chcę rozdawać gazety i chciałem. Problem był jednak w tym, że byłem piątą czy dziesiątą osobą, którą zapytał. Innym się nie chciało. I dzisiaj też się im nie chce. Proste prace polegające na tym, byle tylko odwalić swoje, byle do piątku. I tak co tydzień, byle do urlopu. Nie powiem, że ich życia są bez perspektyw, bo to są ogarnięci ludzi w dużej części. Oni mają naprawdę spore perspektywy. Wystarczyłoby się bardziej przyłożyć do pracy i za 5 lat mogliby zarabiać trzy razy tyle co dzisiaj, bo pracują w dużych firmach.… Czytaj więcej »

Iwona
Gość

19 lat to jeszcze nie jest wczesne rodzicielstwo ;)

Klaudia Machel
Gość
Klaudia Machel

Ach,jak milo sie to czyta…Jeszcze sa normalni,cieszacy sie zyciem ludzie,ktorzy nie marudza jak to zle maja w zyciu i ze nie moga znalezc pracy bo trzeba miec znajomosci…Pozdrawiam serdecznie cala rodzinke!!!

Blog Ojciec
Gość

Pozdrawiam równie serdecznie :)

Sachiko Tatsu
Gość
Sachiko Tatsu

Dziękuję za ten wpis. Ostatnio życie wali mi się na głowę, a każdy dzień napawa przerażeniem, gdy w głowie pojawia się myśl: „Co to dzisiaj będzie?” Każde podejmowane działanie kończy się porażką. Marzenia uciekają spod palców, choć czuje się już ich fakturę pod opuszkami. I nagle pojawiają się ludzie, którzy pokazują, że czarna rozpacz nie ma najmniejszego sensu, że nie warto rozpaczać za czymś, czego już nie ma, bo być może to nie to miejsce i czas na zrealizowanie marzenia. Uświadamiają mi, że porażki nie są końcem świata, a tylko krótkim przystankiem na drodze życia, że jak się zdarzą, trzeba… Czytaj więcej »